<
29 oktober 2014 | nieuws

Wannie de Wijn: nog steeds gelukkig

Zeven jaar geleden was Wannie de Wijn een hero, nu een zero. Zegt hij zelf. Hij was een bekend acteur en regisseur. Won prijzen. Schreef scenario’s. Speelde uitdagende rollen. Maar kon op de set niet voorkomen dat zijn arm in een krampachtige beweging naar boven kroop.Eenmaal bij de specialist aan tafel was het vlot duidelijk: ‘Oh, u gaat steeds kleiner schrijven? Dan is het Parkinson.’ De Wijn wilde de diagnose niet geloven tot die in het Radboud werd bevestigd. Zoals eerder de diagnose, weigerde hij nu het onvermijdelijke verval te accepteren. Hij zou zijn acteurservaring inzetten om de symptomen buiten de deur te houden. Zoals hij vroeger acteerde dat hij ziek was, zou hij nu spelen dat hij gewoon was.

Mislukt: ‘Kijk maar hoe ik gewoon sta’. We zien een houterige man met gespannen armen. ‘En zo veeg ik gewoon mjin voeten’. Wat geschuifel op een imaginaire deurmat. ‘Deze is ook leuk: even gewoon zwaaien’. De Wijn maakt een zuinig, harkerig gebaar in de lucht. Aan zo’n acteur heb je niets, weet hij. En eerlijk gezegd, in zijn dagelijks leven is het ook catastrofaal. Hij wordt aangezien voor ‘dronkenlap, junkie, debiel of gewoon als enge man’, weggejaagd bij winkels omdat hij zo raar doet. De Wijn: ‘Jong en oud zien dat er ‘iets’ is met mij, telkens weer heel gênant.’ Hij kan niet meer meedoen met de wereld. Wil dat ook niet meer. Te moe, te veel pijn. Maar desondanks is hij elke ochtend blij als hij wakker wordt, hoe raar hij dat zelf ook vindt.

De Wijn maakt indruk met zijn voordracht: misschien kunnen hij en het Parkinsonteam hier samen meer mee doen? De Wijn zegt ja.